|
|||||||
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
||
|
|
|
||||||
| Mijn verhaal Mijn leven met een urinestoma. Mevrouw Rijke Beste lezer Graag wil ik mijn verhaal doen. Ik ben 74 jaar en sinds mei 2009 weduwe. Mijn man is overleden aan longkanker. Een jaar later is bij mij blaaskanker geconstateerd en vorig jaar heb ik een urinestoma gekregen. Het heeft lang geduurd voordat deze diagnose duidelijk was. Ik ben door de huisarts doorgestuurd naar de gynaecoloog en hij vertelde mij dat alles goed was en dat ik bepaalde medicijnen moest slikken. Maar de klachten gingen niet over en uiteindelijk ben ik bij de uroloog terecht gekomen. Hij vertelde me dat ik blaaskanker had, maar eigenlijk wist ik ook al wel dat het niet goed zat. In januari 2011 ben ik gestart met chemokuren, ik heb er in totaal 8 gehad. Daarna kon ik op 3 mei 2011 geopereerd worden. De dag voor de opname kon ik ineens niet meer lopen en had ik veel pijn in mijn rug. Met een ambulance ben ik toen naar het ziekenhuis gebracht. Daar waren ze erg bang dat ik uitzaaiingen in mijn rug zou hebben. “Gelukkig” bleek uit de MRI-scan dat er twee wervels in elkaar gezakt waren. Dit komt omdat ik al op jonge leeftijd in de overgang terecht ben gekomen, hierdoor heb ik veel last van botontkalking. In totaal heb ik drie weken in het ziekenhuis gelegen, maar die tijd is in een waas aan mij voorbij gegaan. Dit omdat mijn rug zoveel pijnklachten heeft veroorzaakt. Al met al is de operatie verder goed verlopen. Voor de operatie besef je eigenlijk niet wat je “krijgt”, wat een urinestoma nu eigenlijk is. In eerste instantie hoorde hij ook niet bij mij, ik noemde hem “een hij”. Nu probeer ik te accepteren dat “hij” erbij hoort, maar of dat ooit echt zal lukken? Na de ziekenhuisopname ben ik drie weken naar een soort zorghotel geweest om aan te sterken, dit ook omdat ik alleen ben. Gelukkig kon ik net voor de Pinksterdagen naar huis met ondersteuning van de thuiszorg. Een verpleegkundige kwam om de drie dagen om me te helpen met het verwisselen van de huidplaat. Gelukkig kon ik het al snel allemaal zelf. Mijn leven heb ik weer redelijk goed op kunnen pakken al was ik in het begin nog wel erg moe. Nu fiets ik weer en rijd ik auto, ook heb ik mijn sociale leven weer opgepakt. Eigenlijk geeft mijn rug de meeste beperkingen, mijn stoma niet. Ik voel me geen kankerpatiënt meer en wil ook niet meer zo genoemd worden. De kanker is eruit gehaald, alles is goed verwijderd. Het leven gaat verder... Bepaalde dingen zijn met een stoma toch ook wel weer makkelijk: ik kan staande plassen, zelfs ook achter een boom. Ook hoef ik er ´s nachts niet meer uit om te plassen. Helaas heb ik wel een stomabreuk gekregen, waar ik een steunbandage voor draag. Deze zit niet altijd even comfortabel, maar geeft wel steun in mijn rug als ik bijvoorbeeld wil winkelen en wat langer aan het lopen ben. Op deze manier leef ik met mijn stoma. Dank u wel voor het aanhoren van mijn verhaal. Mevrouw Rijke |
|
|||||||
 |
||||||||